POST TALKS - கனவு தொழிற்சாலை மோசமான ஏரியா ஆகிறது !

 

       திரைப்படத் துறை என்பது வெளித்தோற்றத்திற்குப் பளபளப்பான கனவுத் தொழிற்சாலையாகத் தெரிந்தாலும், அதன் உள்ளார்ந்த கட்டமைப்பு மிகவும் இரக்கமற்ற மற்றும் நிலையற்ற ஒரு வணிகச் சூதாட்டக் களமாகவே இயங்குகிறது. ஆரம்பகாலத் தெருக்கூத்து மற்றும் நாடகக் கலைகளிலிருந்து நமது சினிமா நேரடியாகத் தழுவப்பட்டதால், அந்தக் கலை வடிவங்களில் இருந்த மிகையான உணர்ச்சி வெளிப்பாடுகள் (Melodrama), ஆண் மையவாதம் மற்றும் சர்வாதிகார 'வாத்தியார்' முறைமைகள் அப்படியே நவீனத் திரைப்படத் தயாரிப்புக்குள்ளும் கடத்தப்பட்டன. தெருக்கூத்துப் பட்டறைகளில் நிலவிய கடுமையான படிநிலை அதிகாரமும் (Hierarchy), தனிமனித வழிபாடும் சினிமாவில் ஒரு இயக்குநரையோ அல்லது முன்னணி நாயகனையோ கேள்வி கேட்க முடியாத சர்வாதிகாரிகளாக மாற்றியது. இதன் விளைவாக, உழைப்புச் சுரண்டலும், அடிமைத்தனமான விசுவாசமும் "கலைக்கான அர்ப்பணிப்பு" என்ற போலிப் பெயரில் புனிதப்படுத்தப்பட்டு, சாமானியத் தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களின் உழைப்புக்கு உரிய மரியாதையோ, முறையான ஊதியமோ கிடைக்காத ஒரு கொடூரமான சூழல் ஆழமாக வேரூன்றிவிட்டது. தமிழ் சினிமாவின் பொருளாதார மற்றும் சமூகக் கட்டமைப்பு என்பது திறமையை விடத் தனிப்பட்ட செல்வாக்கு, வாரிசுரிமை மற்றும் குழு மனப்பான்மையால் (Lobbying) மட்டுமே இயக்கப்படும் ஒரு மூடிய கோட்டையாகும். கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களைப் போல இங்குத் தகுதியின் அடிப்படையிலான ஆட்சேர்ப்போ, வெளிப்படையான ஒப்பந்தங்களோ கிடையாது; மாறாக, "யார் யாருக்குத் தெரிந்தவர்" என்ற குறுகிய வட்டத்திற்குள்ளேயே கோடிக்கணக்கான ரூபாய் பணமும் வாய்ப்புகளும் சுழல்கின்றன. ஒரு திரைப்படத்தின் பட்ஜெட்டில் 60 முதல் 70 சதவீதம் வரை ஒரு தனிப்பட்ட கதாநாயகனின் சம்பளமாக மட்டுமே விழுங்கப்படும் நிலையில், திரைக்கதை எழுத்தாளர்களும், உதவி இயக்குநர்களும், கடைநிலைத் தொழிலாளர்களும் அன்றாடப் பிழைப்புக்கே போராடும் ஏற்றத்தாழ்வு இங்கு இயல்பான ஒன்றாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. வட்டிக்குப் பணம் வாங்கிப் படம் எடுக்கும் தயாரிப்பாளர்கள் நடுத்தெருவுக்கு வருவதும், தோல்விப் படங்களைக் கொடுத்த நாயகர்கள் மட்டும் அடுத்த படத்தில் தங்கள் சம்பளத்தை உயர்த்திக் கொள்வதும் இந்தத் தொழிலின் அப்பட்டமான அறமற்ற தன்மைக்குச் சாட்சியாகும்.

  தெருக்கூத்து மற்றும் நாடக மேடைகளில் கட்டமைக்கப்பட்ட "கதாநாயகன் என்பவன் கடவுளுக்கு நிகரானவன்" என்ற பிம்பம், தமிழ் சினிமாவை ஒருபோதும் யதார்த்தமான கலை வடிவமாக வளரவிடாமல் தடுத்துவிட்டது. சமூகத்தின் அழுக்குகளையும், சாதி, வர்க்க ஏற்றத்தாழ்வுகளையும் நுணுக்கமாக விமர்சிப்பதற்குப் பதிலாக, ரசிகர்களின் அறியாமையையும் தனிமனித வழிபாட்டு மனநிலையையும் மூலதனமாக்கிப் பணம் சம்பாதிப்பதே இங்கு முதன்மை வணிக உத்தியாக உள்ளது. பஞ்ச் வசனங்களும், அதீத வன்முறையும், தர்க்கத்திற்கு அப்பாற்பட்ட சாகசங்களும் தணிக்கையற்ற போதைப் பொருளைப் போல மக்களிடம் திணிக்கப்படுகின்றன. உண்மையான வாழ்வியலையும், அறிவார்ந்த சிந்தனையையும் பேசும் படைப்புகள் "வணிக ரீதியானவை அல்ல" என்று முத்திரை குத்தப்பட்டு, திரையரங்குகள் கூடக் கிடைக்காமல் இருட்டடிப்பு செய்யப்படும் பாரபட்சம் இங்குத் திட்டமிட்டே நிகழ்த்தப்படுகிறது. தமிழ் சினிமா என்பது தொழிலாளர் நலச் சட்டங்களோ, காப்பீட்டுப் பாதுகாப்போ, பணி நேர வரையறையோ இல்லாத ஒரு நவீனக் கொத்தடிமைத் துறையாகவே இன்றும் நீடிக்கிறது. படப்பிடிப்புத் தளங்களில் ஏற்படும் விபத்துகளால் உயிரிழக்கும் ஸ்டண்ட் கலைஞர்கள் மற்றும் தொழிலாளர்களின் குடும்பங்களுக்குப் பிச்சை போடுவது போல நிதியுதவி அறிவிக்கப்படுகிறதே தவிர, நிரந்தரப் பாதுகாப்பு விதிகளோ, சட்டப்பூர்வ இழப்பீடுகளோ உருவாக்கப்படுவதில்லை. பாலினப் பாகுபாடும், அதிகார அத்துமீறல்களும், மனநலச் சிதைவுகளும் சினிமாத் துறையின் அன்றாட எதார்த்தங்களாக இருக்கும் நிலையில், வெளியில் தெரியும் வண்ணமயமான விளம்பரங்கள் அனைத்தும் உள்ளே இருக்கும் அழுகிய அமைப்பை மறைக்கும் திரைச்சீலைகள் மட்டுமே. கலை என்ற பெயரில் மனிதர்களின் உழைப்பையும், நேரத்தையும், சுயமரியாதையையும் உறிஞ்சி, ஒரு சிலரை மட்டும் உச்சத்தில் உட்கார வைக்கும் இந்தக் கட்டமைப்பு, உண்மையில் ஒரு ஆரோக்கியமற்ற மற்றும் கொடூரமான வணிகப் பொறியாகும்

[EDITED]