POST TALKS - மைக் செட் போட்டு பேசும் விழிகள் !

       யூடியூபில் யாரோ சொன்னார்கள் என்று "பழைய படம் எதையாவது பார்க்க வேண்டும்" என்ற ஆசையில் போய் உட்கார்ந்து, 'ஊமை விழிகள்' படத்தைப் பார்த்துவிட்டு நான் பட்ட பாடு இருக்கிறதே... வார்த்தைகளே இல்லை! படம் முடிந்து CLIMAX பார்க்க அப்படியே நொந்து போய்விட்டேன். ஏனென்றால், அந்தப் படத்தில் ஹீரோவும் அவரைச் சார்ந்தவர்களும் வில்லன்களிடம் வாங்கும் அடிகளுக்கும், அவர்கள் மாட்டிக் கொள்ளும் அந்தப் பயங்கர நெருக்கடிகளுக்கும் அளவே கிடையாது. ஏற்கனவே வாழ்க்கையில் பல கஷ்டங்களில் உழலும் அவர்களை, படத்திலும் போட்டு வதைப்பதைப் பார்க்கும்போது மனசுக்கு ரொம்பவே பாரமாக இருந்தது. படத்தின் கிளைமாக்ஸில் 'ஊமை விழிகள்' என்ற டைட்டிலுக்கு நியாயம் சேர்க்கும் விதமாக ஒரு ட்விஸ்ட்டை வச்சிருப்பாங்க; அது வேணா ஓரளவுக்கு ஒண்ணு போல இருக்கலாம். இத்தனை வருடங்களுக்குப் பிறகு இந்தப் படத்தை இப்போது உட்கார்ந்து பார்க்கும்போது, "அடேயப்பா... அந்தச் காலத்தில் இயக்குநர்கள் என்னதான் யோசித்தார்களோ?" என்று தோன்றும். ஒரே படத்தில் த்ரில்லர், விசாரணை, சென்டிமென்ட், ஆக்‌ஷன் என்று எக்கச்சக்கமான ஜானர்களைக் குவித்து, எல்லாவற்றையும் மிகத் தீவிரமாக இயக்கி வைத்திருப்பார் இயக்குநர். கதை ரீதியாகப் படம் பக்காவாகத்தான் இருக்கிறது; ஆனால், தனிப்பட்ட முறையில் "இந்தப் படத்துக்கும் எனக்கும் கொஞ்சம் தூரமாகவே இருந்து கொள்வது நல்லதுப்பா!" என்றுதான் சொல்லத் தோன்றுகிறது. இந்த மனச்சுமை போன்றதொரு அனுபவம் முன்பு வேறு சில கிளாசிக் மற்றும் அதிரடித் திரைப்படங்களைப் பார்க்கும்போதும் ஏற்பட்டிருக்கிறது. 'அவன்தான் மனிதன்', 'வீடு', 'பீமா' போன்ற படங்களைப் பார்க்கும்போது, கதையின் போக்குடனோ அல்லது அதின் கதாபாத்திரங்கள் படும் வேதனைகளுடனோ நமக்கு முழுமையான உடன்பாடு அல்லது மனநிறைவு இல்லாமல் போனதுண்டு. ஆனால், அதற்காக அந்தப் படங்கள் எல்லாமே மோசமானவை என்றோ, தரமற்றவை என்றோ நாம் ஒதுக்கிவிட முடியாது! சினிமா என்பது ஒவ்வொருவரின் ரசனை மற்றும் மனநிலையைப் பொறுத்து மாறுபடுவது. ஒரு படம் நம்முடைய தனிப்பட்ட மன ஓட்டத்திற்குச் சற்று நெருடலாக இருந்தாலும், சினிமா என்ற கலையின் கோணத்தில் அதன் உழைப்பையும், தாக்கத்தையும் நாம் மதிக்கத்தான் வேண்டியிருக்கிறது.