STORY TALKS - கம்பெனிக்கு அலுவலக வேலை பார்ப்பது என்றால் என்ன ?

 

 

அண்டை நாடுகளான பெருநில நன்னாடு, அறிவுறு நாடு ஆகிய இரு நாடுகளும் அருகருகே ஆட்சி செய்யப்பட்டு வந்தன. பெருநில நன்னாடு மிகப்பெரிய நிலப்பரப்பைக் கொண்டது; அதை வயதான, அனுபவம் மிக்க அரசர் ஒருவர் அமைதியாக ஆட்சி செய்து வந்தார். மற்றொரு பக்கம், அறிவுறு நாடு அளவால் சிறியதாக இருந்தாலும், அதை நிலவுசெல்வர் என்ற கூர்மையான புத்திசாலித்தனமும் சாதுரியமும் மிக்க அரசர் ஆட்சி செய்து வந்தார். காலப்போக்கில், பெருநில நநாட்டின் வயதான அரசர் பதவி இறங்க, அவருடைய மகனான சந்தானஅரசர் புதிய அரசராகப் பொறுப்பேற்றான். ஒரே மகனாக பிறந்த இவனுக்கு "வெல்லப் பிறந்தவன்" என்ற சிறப்புப் பட்டப்பெயரும் இருந்தது. ஆனால் சந்தானஅரசர் மிகவும் கோபக்காரனாகவும், கடினமான சுபாவம் கொண்டவனாகவும், நிர்வாகத் திறமை இருந்தாலும் பிடிவாதக் குணம் மிகுந்தவனாகவும் இருந்தான். ஆனால் அந்த நாட்டின் அனைவருக்கும் சந்தான அரசரை பிடிக்கும், எதிர்த்து கேள்வி கேட்க மாட்டார்கள் ! இதைக் கேள்வியுற்ற அறிவுறு நாட்டின் அமைச்சர், "புதிய அரசன் சந்தான அரசர் பிடிவாதக்காரன், அவன் நம்மீது படையெடுத்து நம்மை ஜெயித்துவிடுவானோ என்ற பயமாக இருக்கிறது, நாம் கவனமாக இருக்க வேண்டும்" என்று தன் அரசர் நிலவுசெல்வரிடம் எச்சரித்தார். நிலைமையைப் புரிந்துகொண்ட புத்திசாலி அரசர் நிலவுசெல்வர், சந்தானஅரசருடன் சமாதானமாகப் பேசி வழியைக் காண எண்ணி, அவனைத் தன் அரண்மனைக்கு ஒரு சிறப்பு விருந்திற்கு அழைத்தார் சந்தான அரசருக்கு நிலவுசெல்வரின் நாட்டின் மீது நீண்ட நாட்களாகவே ஒரு சிறிய பொறாமை இருந்து வந்தது. தன் நாட்டை விட அளவால் சிறியதாக இருந்தாலும், அறிவுறு நாட்டில் ஆட்சி மிகவும் சிறப்பாக நடப்பதாகப் பலரும் பேசுவதுதான் அதற்குக் காரணம். "அப்படி என்னதான் சிறப்பான ஆட்சி அது?" என்று சிந்தித்தாலும், எவ்வளவு முயன்றும் சந்தான அரசரால் அதன் சூட்சுமத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. நிலவுசெல்வர் அளித்த இந்த விருந்து உபசரிப்பை, அதற்கான விடையைத் தெரிந்துகொள்ளும் நல்லதொரு வாய்ப்பாகச் சந்தான அரசர் பயன்படுத்திக்கொள்ள எண்ணினார் , மாலை வேளையில், அரண்மனையின் உயரமான மாடத்திலிருந்து அறிவுறு நாட்டின் அழகையும் அமைதியையும் பார்த்தவாறே இருவரும் உரையாடிக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது சந்தான அரசர் நிலவுசெல்வரிடம், "தங்களது நாடு நிர்வாகத் திறமையில் மிகவும் சிறப்பாக விளங்குகிறது; எங்களது நாட்டின் வல்லமைக்கு இணையாகவும் பேசப்படுகிறது என்பதைக் கேட்டு மகிழ்ச்சியடைந்தேன். நமது அண்டை நாடுகளுக்கு இடையேயான நட்பை மேலும் பலப்படுத்திக்கொள்ள, நாங்கள் உங்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய ரகசியம் ஏதேனும் இருக்கிறதா?" என்று கேட்டார். நிலவுசெல்வர் மென்மையாகப் புன்னகைத்து, "மன்னா, இதற்கு நேரடியாகப் பதில் சொல்வதை விட, ஒரு சிறிய அனுபவத்தின் மூலம் உங்களுக்கு விளக்குகிறேன். உங்களுடன் பாதுகாப்புக்காக வந்திருக்கும் வீரர்களில் யாராவது ஒருவரை இங்கே அழையுங்கள். நான் ஒரு கேள்வி கேட்கிறேன், அதை அவரிடம் கேளுங்கள்" என்றார்.  நிலவுசெல்வர் கூறியபடியே, சந்தான அரசர் தன்னுடைய பாதுகாப்புக்காக வந்திருந்த இளம் வீரன் ஒருவனை மாடத்திற்கு அழைத்தார். வீரன் பணிவோடு வணங்கி நிற்க, சந்தான அரசர் அவனிடம், "வீரனே, உன்னிடம் ஒரு முக்கியமான கேள்வியைக் கேட்கப் போகிறேன். உன்னுடைய சேவை, விசுவாசம் மற்றும் பாதுகாப்பு யாருக்குச் சொந்தமானது?" என்று கேட்டார். அதற்கு அந்த வீரன் சிறிதும் யோசிக்காமல், "அரசரே, என்னுடைய மூச்சு இருக்கும் வரை என்னுடைய சேவையும் விசுவாசமும் உங்களுக்கு மட்டுமே சொந்தமானது!" என்று உறுதியோடு பதிலளித்தான். அதைக் கேட்டுப் பெருமிதம் கொண்ட சந்தான அரசர், "நல்லது! இப்போது நீ கீழே சென்று, இந்த அரண்மனையில் இருக்கும் வீரர்களில் யாராவது ஒருவரைச் சுட்டிக்காட்டி, நீயாகத் தேர்ந்தெடுத்து மேலே அனுப்பு. அரசர் உன்னை மேலே வரச் சொன்னார் என்று சொல்" என்று உத்தரவிட்டார். அப்போது குறுக்கிட்ட நிலவுசெல்வர், மெல்லிய புன்னகையுடன், "மன்னா, எங்கள் நாட்டின் பாதுகாப்பு கட்டமைப்பு மிகவும் கடுமையானது. உங்கள் வீரன் வெறும் வாயால் சொன்னால் எங்கள் வீரர்கள் அதை நம்பி மேலே வரமாட்டார்கள்.  அதனால் என்னுடைய கையெழுத்திட்ட இந்தக் கடிதத்தைக் கொண்டு சென்று கொடுத்தால்தான் அவர்கள் நம்புவார்கள்" என்று கூறி, ஒரு சிறிய கடிதத்தை எழுதி அந்த இளம் வீரனிடம் கொடுத்து அனுப்பினார். சந்தான அரசரின் அந்த வீரன் அரண்மனையின் கீழ் தளத்திற்குச் சென்று, அங்கே நின்றிருந்த வீரர்களில் ஒருவனைத் தோராயமாகத் தேர்ந்தெடுத்து, அவனிடம் நிலவுசெல்வர் கொடுத்த கடிதத்தைக் கொடுத்தான். மேலும், "எங்கள் மன்னரும் உங்கள் மன்னரும் அழைப்பதாகக் கூறியிருக்கிறார்கள்" என்ற தகவலையும் தெரிவித்தான். அந்த நிலவுசெல்வரின் நாட்டின் வீரன் கடிதத்தை வாங்கி முழுமையாகப் படித்துப் பார்த்தான். அடுத்த கணமே, எவ்விதத் தயக்கமும் இன்றி நேராக அரசர்கள் இருவரும் இருக்கும் அந்த உயரமான மொட்டை மாடியை நோக்கி விரைந்து சென்றான். இப்போது அந்த வீரன் மொட்டை மாடிக்கு வந்து சேர்ந்தான், மேலே வந்த வீரன் அரசர்கள் இருவரையும் பணிவோடு வணங்கினான். பிறகு, சந்தான அரசரைப் பார்த்து, "எங்கள் நாட்டிற்கு விருந்தாளியாக வந்திருக்கும் உங்களுக்கு என்னுடைய அன்பான மரியாதையைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்" என்று மென்மையான, ஆனால் தெளிவான குரலில் கூறினான். அடுத்த நொடியே, அரசர் நிலவுசெல்வரின் முன்னிலையில், தான் கொண்டு வந்த கடிதத்தை யாரும் மீண்டும் ஒட்ட வைக்க முடியாதவாறு மிகச் சிறிய துண்டுகளாகக் கிழித்தான். அத்துண்டுகள் ஒவ்வொன்றையும் ஒரு சிறிய பையில் போட்டு பத்திரப்படுத்திக் கொண்டான். பின்னர் தன் மன்னரைப் பார்த்து, "மன்னா, தாங்கள் எனக்கு இடும் கட்டளைக்காகக் காத்திருக்கிறேன்" என்று அமைதியாகக் கூறினான். கடிதத்தைக் கிழித்துப் பையில் போட்ட அந்த வீரனின் செயல் சந்தான அரசருக்குப் பெரும் ஆச்சரியத்தையும் குழப்பத்தையும் தந்திருக்கும்! நிலவுசெல்வர் அந்த வீரனைப் பார்த்து, சந்தான அரசர் தன் வீரனிடம் கேட்ட அதே கேள்வியைக் கேட்டார். "வீரனே, உன்னுடைய சேவையும், விசுவாசமும், பாதுகாப்பும் யாருக்குச் சொந்தமானது?" அதற்கு அந்த வீரன் மிக முதிர்ச்சியோடு, மென்மையான குரலில், "மன்னா, என்னுடைய சேவையும் விசுவாசமும் எப்போதும் தங்களுக்கே உரியது. ஆனால், எனது பாதுகாப்பு என்பது உங்களுக்கு மட்டுமே உரியதல்ல; அது என் குடும்பத்திற்கும், இந்நாட்டின் அனைத்துக் குடும்பங்களுக்கும், அரண்மனையில் பணியாற்றக்கூடிய சக ஊழியர்களுக்கும் உரியது. இந்த நாட்டின் மக்கள் அனைவரும் அவரவர் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப உங்களுக்குச் சேவையும் விசுவாசத்தையும் வழங்கலாம். ஆனால், இந்த நாடும் இதன் பாதுகாப்பும் இங்கு வாழும் அனைவருக்குமே பொதுவானது. இந்த நாட்டில் வேலை பார்க்கும் ஒவ்வொருவரும் இதையே கற்றுக்கொண்டோம்; இதையே ஆழமாக நம்புகிறோம்" என்று பதிலளித்தான். நிலவுசெல்வர் புன்னகையுடன், "அரசரின் அதிகாரப்பூர்வ கடிதத்தை வேறு யாரும் தவறாகப் பயன்படுத்திவிடக் கூடாது என்பதற்காக, விதிகளை மதித்து அதை உடனே கிழித்த உனது பொறுப்புணர்வைப் பாராட்டுகிறேன். நீ செல்லலாம்" எனக் கூற, வீரன் பணிவோடு வணங்கித் தன் கடமைக்குத் திரும்பினான். இதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த சந்தான அரசர் பெரும் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினார். ஒரு நாட்டின் கட்டமைப்பு என்பது ஒரே ஒரு தனி மனிதருக்காக இயங்கும் அமைப்பாக இல்லாமல், அன்புடனும் கூட்டுப் பொறுப்புடனும் அனைவருக்காகவும் இயங்கும்போதுதான் அங்கே உண்மையான பலமும் பாதுகாப்பும் உருவாகும் என்பதை அவர் உணர்ந்துகொண்டார். ஒரு நிறுவனமாக இருந்தாலும் சரி, அலுவலகமாக இருந்தாலும் சரி — ஊழியர்கள் அனைவரும் வெறும் "முதலாளிக்கு ஐஸ் வைப்பவர்களாக" மட்டுமே இருந்தால் அந்த நிறுவனம் மேன்மையடையாது. மாறாக, "நமது நிறுவனம் வளர்ந்தால், நம்மோடு வேலை பார்ப்பவர்களின் வாழ்வாதாரமும் தகுதியும் வளரும்" என்ற கூட்டுப் பொறுப்போடும் (Team Spirit) பரஸ்பர மரியாதையுடனும் செயல்படும்போதுதான் அந்த அமைப்பின் எதிர்காலம் வலுப்பெறும்!  ஒரு விஷயத்தை நாமாகவே விரும்பி, தேடி, கற்கும் போதுதான் அங்கு சுய சிந்தனையும், தன்னம்பிக்கையும் பிறக்கிறது. புதிய விஷயங்களைக் கற்காதபோது சிந்தனை முடங்கிப் போய், வாழ்க்கையில் சலிப்பும் சோகமும் மட்டுமே மிஞ்சுகிறது. வேலை என்பது ஏதோ மாத இறுதியில் சம்பளம் வாங்குவதற்காக மட்டும் செய்யும் விஷயம் அல்ல; அது நம் ஆற்றலையும், படைப்பாற்றலையும் உலகிற்கு வெளிப்படுத்தும் ஒரு களம். கற்றல் ஆர்வம் இல்லாதவர்கள் வேலையை ஒரு சுமையாகப் பார்ப்பதால், அவர்களால் வாழ்க்கையை ரசித்து வாழ முடிவதில்லை. தனிமனிதர்கள் புதிய தகவல்களையும், கலைகளையும், சமூகப் புரிதலையும் சுயமாகக் கற்றுக்கொண்டு தங்களை உயர்த்திக் கொள்ளும்போதுதான் மற்ற மனிதர்களோடு நட்பாக ஒரு சமுதாயமாக இணைந்து வாழும் பண்பாடும், பரஸ்பர மரியாதையும் வளரும்.

Adjacent to each other lay two kingdoms: Perunila Nannadu and Arivuru Nadu. Perunila Nannadu covered a vast territory and was ruled peacefully by an elderly, experienced king. On the other hand, although Arivuru Nadu was smaller in size, it was governed by King Nilavuselvar, a man of sharp intelligence and astuteness.

As time passed, the elderly ruler of Perunila Nannadu stepped down, and his son, Santhana Arasar, assumed the throne. Being the only son, he held the special title "Born to Conquer" (Vella Piranthavan). However, Santhana Arasar was short-tempered, stern, and obstinate, despite possessing administrative skills. Yet, the people of his nation loved him and never questioned his authority.

Hearing of his ascension, the minister of Arivuru Nadu warned King Nilavuselvar, "The new ruler, Santhana Arasar, is headstrong. I fear he might invade and conquer us. We must remain vigilant." Understanding the situation, the wise King Nilavuselvar decided to handle things diplomatically and invited Santhana Arasar to his palace for a grand feast.

Santhana Arasar had long harbored a quiet envy toward Arivuru Nadu. Despite its smaller size, people frequently praised its superior governance. Try as he might, Santhana Arasar could never grasp the secret behind its seamless administration. He saw this royal invitation as the perfect opportunity to uncover the truth.

In the evening, as both kings stood on a high palace balcony overlooking the peaceful vista of Arivuru Nadu, Santhana Arasar turned to Nilavuselvar and said, "Your kingdom excels in administration and is spoken of as equal to our own strength. To strengthen the bond between our neighboring nations, is there a secret we might learn from you?"

Nilavuselvar smiled gently and replied, "O King, rather than explaining it directly, let me demonstrate it through a simple experience. Call one of the guards who accompanied you for your security, and ask him a question that I shall suggest."

As instructed, Santhana Arasar summoned a young guard from his security detail.

The guard bowed respectfully, and Santhana Arasar asked, "Guard, I have an important question for you. To whom does your service, loyalty, and protection belong?"

Without a moment's hesitation, the guard firmly replied, "My King, as long as I draw breath, my service and loyalty belong solely to you!"

Pleased with the answer, Santhana Arasar said proudly, "Very well! Now go down to the lower level of this palace, select any guard you see, and send him up here. Tell him the King has summoned him."

Nilavuselvar intervened with a subtle smile, "My King, our security protocol is quite strict. If your guard conveys the message verbally, our guards will not believe him. Hand him this short written note bearing my seal, and they will comply." He quickly penned a note and handed it to the young guard.

Santhana Arasar's guard went downstairs, picked a guard at random, handed him the note, and said, "Our King and your King have summoned you."

The guard of Arivuru Nadu read the letter thoroughly. Without any hesitation, he immediately made his way up to the balcony where both rulers stood.

Upon arrival, the guard bowed respectfully to both monarchs. Turning to Santhana Arasar, he said in a calm yet clear voice, "To our honored guest, I offer my warm respects."

In the very next moment, right before King Nilavuselvar, the guard tore the letter into tiny, irrecoverable pieces and carefully stored them inside a small pouch.

He then turned to his ruler and said calmly, "My King, I await your command."

Santhana Arasar watched in sheer astonishment and confusion as the guard tore the letter.

King Nilavuselvar then put the same question to his guard: "Guard, to whom does your service, loyalty, and protection belong?"

With great maturity, the guard replied softly, "My King, my service and loyalty will always belong to you. However, my duty of protection does not belong to you alone it belongs to my family, to every family in this nation, and to every fellow worker in this palace. All citizens of this land may offer their service and loyalty to you according to their abilities. But this nation and its security belong collectively to everyone living here. Everyone who works for this country learns this principle and deeply believes in it."

Nilavuselvar smiled and said, "I commend your sense of responsibility in destroying the official royal letter according to protocol, ensuring no one can misuse it. You may return to your post." The guard bowed and left.

Santhana Arasar stood there in deep reflection.

He realized that a true system does not operate for a single individual; real strength and security are forged when an institution functions out of mutual respect, shared responsibility, and collective care.

A company or organization cannot thrive if employees merely flatter the boss ("ice-ing"). True organizational strength comes when everyone acts with a sense of shared responsibility (Team Spirit) and mutual respect, realizing that "When our organization grows, the standard of living and capability of everyone working here grows too."

real self-confidence and independent thought are born when we proactively seek and learn things out of passion. Without continuous learning, mindsets stagnate, leaving life dull and unfulfilling.

Everyday Salary Work is not merely a task performed at the end of the month for a paycheck; it is a canvas to express our potential and creativity. Those who lack a passion for learning view work as a burden and miss out on enjoying life.

When individuals uplift themselves by independently acquiring new knowledge, skills, and social awareness, a healthy community thrives—built on friendship, mutual respect, and harmonious coexistence.